I Korpus Polski, II Korpus Polski, III Korpus Polski - powstanie, dowodzący, główne bitwy

24 lipca 1917 roku z inicjatywy Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego sformowano I Korpus Polski, w skład którego mieli być włączeni żołnierze armii rosyjskiej pochodzenia polskiego. 6 sierpnia generał Ławrow Korniłow mianował na głównego dowódcę jednostki generała Józefa Dowbora-Muśnickiego. Szacuje się, iż 15 stycznia 1918 roku w I Korpusie Polskim służyło około 29 tysięcy żołnierzy, choć w maju oddział ten uszczuplił się do wielkości rzędu nieco ponad 23,5 tysiąca.

Całość podzielona była na poszczególne podjednostki:
-trzy dywizje strzelców;
-rezerwowa brygada strzelecka;
-trzy pułki ułanów;
-dwie brygady artylerii;
-jeden dywizjon moździerzy;
-jeden oddział ciężko-konny;
-dywizjon artylerii;
-dywizjon parkowy;
-jeden pułk inżynieryjny i pododdziały pomocnicze.

Tak sformowaną jednostkę postanowiono wkrótce wysłać na front do walk przeciwko Niemcom, jednakże ostatecznie do tego nie doszło, głównie ze względu na coraz bardziej skomplikowaną sytuację wewnętrzną Rosji, gdzie coraz szersze kręgi zataczała rewolucja bolszewicka. Początkowo dowództwo I Korpusu Polskiego postanowiło nie mieszać się w owe sprawy, jednakże ze względu na postawienie Polakom przez bolszewików warunków nie do przyjęcia, wkrótce doszło do konfliktu pomiędzy obiema stronami. Już w lutym 1918, roku doszło do walk pomiędzy I Korpusem Polskim a Gwardią Czerwoną, w których wojska polskie wychodziły często zwycięską ręką, w tym np. zdobywając Bobrujsk.

Wraz z zawarciem traktatu brzeskiego I Korpusowi groziła...