Opowiadanie o przyjaźni - Opowiadanie o przyjaźni, która zostaje poddana próbie

Razem z Anią od niepamiętnych czasów zawsze byłyśmy papużkami-nierozłączkami. Wszędzie wybierałyśmy się razem, nie odstępowałyśmy siebie na krok. Dzieliłyśmy się każdą rzeczą – kanapkami w przedszkolu, trampkami na wf-ie w gimnazjum, notatkami z zajęć w liceum. Od zawsze miałyśmy takie same zainteresowania, spotykałyśmy się z tymi samymi osobami, zawsze się uśmiechałyśmy. Tak było, można powiedzieć, od kołyski. Właściwie do dzisiaj spędzałyśmy wspólnie każdą wolną chwilę. Pewnie dlatego teraz czuję się taka samotna, opuszczona i przygnębiona.

Trzy tygodnie temu mój tata wrócił z pracy niezwykle z siebie zadowolony. Pracuje jako architekt. Tego dnia przyniósł do domu butelkę szampana i z uśmiechem obwieścił całej zgromadzonej w salonie rodzinie:
- Dostałem awans, przeprowadzamy się do Włoch!
- Gratuluję, kochanie – usłyszałam jakby z boku uszczęśliwiony głos mamy.

Nic z tego do mnie nie docierało. (...)