Adam Mickiewicz „Reduta Ordona” - opracowanie, środki stylistyczne w wierszu

„Reduta Ordona” jest utworem napisanym przez Adama Mickiewicza w Dreźnie w roku 1832. Wiersz został opatrzony podtytułem „Opowiadanie adiutanta”, co zapowiada wykorzystanie konwencji liryki roli - podmiotem mówiącym ma być rzeczony adiutant, opowiadający historię wojenną z pewnego dystansu czasowego. Jego postać odwołuje się do osoby Stefana Garczyńskiego, przyjaciela Mickiewicza i uczestnika bitwy o Warszawę we wrześniu 1831 roku, w której szczególną sławę zdobyła obrona Reduty 54 dowodzonej przez Juliana Ordona. 

Adiutant rozpoczyna opowieść od momentu, w którym jego oddział otrzymał rozkaz wstrzymania ognia, w związku z czym miał możliwość przez pewien czas obserwować wydarzenia na innych odcinkach frontu. Jego uwagę przyciągnął szturm oddziałów nieprzyjacielskich przypuszczony na redutę Ordona, zaopatrzoną w zaledwie sześć armat, broniącą się jednak z taką zaciekłością i zręcznością, (...)