Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania
Strona główna Język polski Adam Mickiewicz „Dziady” cz. IV - opracowanie utworu

Adam Mickiewicz „Dziady” cz. IV - opracowanie utworu

Akcja IV części „Dziadów” Adama Mickiewicza toczy się w ciągu jednej nocy – nocy zadusznej, późnym wieczorem. Miejscem akcji jest dom duchownego grekokatolickiego.

Do pomieszczenia wdziera się widmo Pustelnika (Gustawa). Dzieci księdza są przerażone, jednak ten zachowuje zimną krew. Pustelnik ma na sobie połataną odzież, ma również liście we włosach i na ubraniu. Ksiądz orientuje się, że już kiedyś się spotkali, co widmo potwierdza.

Pierwsza godzina pobytu Gustawa u Księdza to „godzina miłości”. Biorąc w dłonie poszczególne książki („Nową Heloizę” Rousseau oraz „Cierpienia młodego Wertera” Goethego), Pustelnik skarży się na nie, ponieważ wpoiły weń potrzebę poszukiwania nieistniejących ideałów – Gustaw spędził życie na ściganiu idealnej miłości, „boskiej kochanki”. Jego zachowanie graniczy z obłędem. Zarzuca próbującemu go uspokoić Księdzu, iż ten nie ma pojęcia, czym jest prawdziwa miłość do kobiety.

Dziesiąta wieczorem to „godzina rozpaczy”. Do bohatera wracają wszystkie okrutne wspomnienia, zaczyna miotać się jak oszalały, obwinia ukochaną o swą zgubę: „(...) Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto!/ Postaci twojej zazdroszczą...

Podobne wypracowania