Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania
weekendowo.pl
Strona główna Język polski Ignacy Krasicki „Monachomachia” - charakterystyka oraz krytyka duchowieństwa

Ignacy Krasicki „Monachomachia” - charakterystyka oraz krytyka duchowieństwa

„Monachomachia” jest poematem heroikomicznym, opowiadającym o wojnie mnichów z dwóch klasztorów żebraczych. Ignacy Krasicki wydał utwór anonimowo w 1778 roku, bojąc się skandalu, jaki może on wywołać. Rzeczywiście opowieść o zakonnikach próżniakach, na dodatek napisana przez biskupa, osobę duchowną, spowodowała niemałe zamieszane wśród duchowieństwa i czytelników. Posypały się głosy oburzenia, dlatego Krasicki wkrótce napisał kolejny utwór, „Antymonachomachię”, zawierając w nim pochwały wobec zakonników, ale przekazane w taki sposób, że można było się domyślić, że to także ironia. Poeta postąpił bardzo sprytnie - zamknął usta krytykom, a jednocześnie obronił i podtrzymał swoją opinię.

„Monachomachia” opowiada o zakonnikach dwóch klasztorów żebraczych, czyli utrzymujących się z datków, dominikanach i karmelitach. Oba klasztory znajdują się w niewielkim miasteczku. Mnisi wiodą błogi żywot, nie przepracowują się, dbają o to, by dobrze zjeść i wypić. Sielankę przerywa jędza niezgody, wywołując poruszenie w klasztorze dominikanów. Zakonnicy obudzili się - ksiądz przeor - jak pisze autor - wówczas po raz pierwszy w życiu zobaczył...

Podobne wypracowania