Jan Twardowski „Samotność” - interpretacja i analiza wiersza

Wiersz pt. „Samotność” pochodzi z tomu Jana Twardowskiego „Znaki ufności”. Podmiot liryczny możemy utożsamiać z autorem. Świadczą o tym czasowniki użyte w pierwszej osobie liczby pojedynczej, np. „proszę”, „zostaję”, „nie mam”, „przeciskam się”, „jestem” oraz zaimki „mi”, „mnie”. Możemy domyślać się, że adresatem wiersza jest Bóg. Jego sylwetka zarysowuje się wraz z kolejnymi prośbami.

Utwór ma budowę stychiczną, mimo tego możemy wyróżnić w nim trzy części tematyczne. Pierwszą rozpoczyna inwokacja „Nie proszę”. Jej tematem jest „samotność najprostsza”. Autor opisując ją posłużył się mową potoczną. Padają tu takie zwroty, jak „pierwsza z brzega”, „sam jeden jak palec”, „nie mam do kogo ust otworzyć”. Twardowski pisze o prostej samotności równie prostym językiem. Podmiot liryczny nie wchodzi w interakcje ze światem przyrody i światem rzeczy materialnych. Dowodem na to są słowa „nawet strzyżyk (...)