Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania
Strona główna Język polski Julian Tuwim „Mieszkańcy” - interpretacja i analiza wiersza

Julian Tuwim „Mieszkańcy” - interpretacja i analiza wiersza

Wiersz „Mieszkańcy” jest opisem bezsensownej i bezcelowej egzystencji mieszczan, tytułowych „mieszkańców” wielkich miast. To ludzie szarzy i przeciętni, wypełniający swoje dnie tym samym rytuałem. Żyją w kiepskich norach, wypełnionych wilgocią i pleśnią.

„Od rana bełkot. Bełkocą, bredzą.
Że deszcz, że drogo. Że to, że tamto
Trochę pochodzą, trochę posiedzą
I wszystko widmo. I wszystko fantom”

Tuwim posługuje się zjadliwą ironią w określeniu zwyczajów mieszczan. Nie widzi w nich żadnych zalet, wręcz przeciwnie, same wady: tępotę umysłową, lenistwo, skłonność do narzekania, zamiłowanie do gromadzenia dóbr materialnych czy przedmiotów, skąpstwo, udawaną pobożność,  brak własnego zdania i poglądów, kierowanie się utartymi schematami myślowymi.  W wierszu sportretowano ludzi, którzy życie zamienili w wegetację

„Głowę rozdętą i coraz cięższą
Ku wieczorowi ślepo zwieszają.
Pod łóżka włażą, złodzieja (...)

Podobne wypracowania