Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania
weekendowo.pl
Strona główna Język polski Tadeusz Makowski „Promień słońca” - interpretacja, opis obrazu

Tadeusz Makowski „Promień słońca” - interpretacja, opis obrazu

malarstwo, interpretacja, opis obrazu, kubizm, Tadeusz Makowski, Promień słońca

Tadeusz Makowski to artysta, który najchętniej malował techniką kubistyczną. Pod koniec twórczości zainteresował się naturą, jednak to kubizm najbardziej go pasjonował. Na swoich obrazach przedstawiał najczęściej dzieci w scenach z życia wiejskiego, gdzie stosował geometryczne formy.

Jednym z najbardziej znanych jego obrazów jest „Promień słońca”. Namalował go techniką olejną na płótnie w 1930 roku. Obraz przedstawia dwoje dzieci, chłopca i dziewczynkę. Chłopiec ma na sobie białą bluzkę i brązowe spodnie. Na głowie ma czapkę. Jego twarz jest czerwona a głowa przechylona jest w bok, jakby chciał coś zobaczyć. Na twarzy chłopca maluje się zachwyt połączony ze zdziwieniem. Wyższa postać, stojąca obok chłopca to dziewczynka. Ma jasne włosy, szaro-niebieską sukienkę i splecione dłonie, które spoczywają na wysokości brzucha. Jej twarz jest spokojna. Centralnym punktem obrazu jest tytułowy promień słońca, który ma tu postać jasnej plamy. Spada on na część twarzy dziewczynki i kawałek czapki chłopca. Wyraźnie spada on z góry. Tło ma kolor czarno-brązowy. Wspaniale kontrastuje ono z ciepłymi barwami, użytymi do przedstawienia dzieci. Tło nie zagłusza postaci pierwszoplanowych, wręcz pomaga je wyodrębnić i pomaga dostrzec zastosowane w nich kształty. 

Do namalowania obu postaci, autor użył figur geometrycznych. Głowa dziewczynki i chłopca ma kształt koła, tak samo jak oczy obu postaci. Tułów to prostokąt, natomiast czapka widniejąca na głowie chłopca ma kształt trójkąta, podobnie jak nos chłopca. Świadczy to o geometryczności ludzkiego ciała.

Makowski, przez namalowanie „Promienia słońca” udowodnił swoje mistrzostwo w technice kubistycznej i wykorzystał lata praktyki, jaką zdobył podczas studiów w Krakowie i podczas pobytu w Paryżu.

Podobne wypracowania