Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania
weekendowo.pl
Strona główna WOS Awerroizm łaciński i żydowski. Awerroizm - definicja, charakterystyka nurtu

Awerroizm łaciński i żydowski. Awerroizm - definicja, charakterystyka nurtu

Awerroizm to nurt filozoficzny zapoczątkowany przez arabskiego uczonego Awerroesa (Walid Muhammad Ibn Ruszd), który w XII wieku, posługując się dorobkiem szkoły neoplatońskiej, odczytał na nowo zapomniane pisma Arystotelesa.

Najważniejsze tezy odczytane u Arystotelesa sprowadzają się do kilku kluczowych twierdzeń: świat istnieje wiecznie, duszę człowieka można podzielić na dwie części – jedna z nich jest przynależna indywidualnej jednostce (nie trwa ona wiecznie), druga jest boska, wieczna i należy do wspólnej duszy wszystkich ludzi. Rozdzielenie dwóch dusz człowieka stało się początkiem szerszej koncepcji oddzielenia świata materialnego od bytów wyższych. Ważną tezą Awerroesa jest również wskazanie, że istnieje jedna prawda, do której można dojść dwoma, niesprzecznymi drogami – poprzez filozofię i religię.

Ze względu na duże znaczenie interpretacji Arystotelesa, Awerroesowi nadano przydomek „Komentatora”. Dzięki niemu świat zachodni poznał dzieła Arystotelesa, a jego nowa interpretacja była tak nowatorska, że zainspirowała również europejskich badaczy – rozwijali oni następnie tzw. awerroizm łaciński. Przedstawicielami awerroizmu w Europie było dwóch filozofów: Siger z Brabancji ...

Podobne wypracowania