Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Subkultury - Hipisi - charakterystyka, historia, ideologia. Hipisi jako subkultura

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Każdy człowiek odczuwa potrzebę przynależności do jakiejś grupy społecznej, aczkolwiek nie zawsze łatwo jest mu znaleźć „dobre” miejsce w obrębie społeczeństwa. Potrzeba afirmacji własnego „ja”, utwierdzenia się w swojej niepowtarzalnej wartości czy poglądach, a także niezrozumienie ze strony najbliższego otoczenia zaliczane są do głównych powodów warunkujących powstawanie nowych ruchów i subkultur. Członkowie owych grup przyjmują jednolite, jednoczące ich członków założenia ideologiczne i kulturowe, przy jednoczesnym odrzuceniu czy wręcz potępieniu zastanej rzeczywistości społecznej, obowiązujących w niej powszechnie norm postępowania czy wartości.

Hipisi (określani też często jako „dzieci-kwiaty”) to bodajże jeden z najbardziej znanych współcześnie młodzieżowych ruchów społecznych. Kolebką tej subkultury są Stany Zjednoczone, gdyż to właśnie tam w połowie lat 60. XX wieku pojawiły się pierwsze grupy młodych ludzi, odrzucających konsumpcjonistyczny styl życia czy powszechny konformizm społeczny. Stanowczy sprzeciw nowej grupy budziło również prowadzenie przez USA wojny w Wietnamie. To ostatnie założenie, jako jedno z najważniejszych dla członków subkultury hipisowskiej, przyniosło zasadniczy powód do jej powstania i dalszego formowania się.

Analiza korzeni nowego ruchu byłaby niepełna, gdyby został pominięty aspekt związany z kryzysem ówczesnej kultury amerykańskiej. Prymat struktury organizacyjnej społeczeństwa kolektywnego zaczął tracić na znaczeniu, by z wolna ustępować miejsca ruchom emancypacyjnym. Z pewnością można stwierdzić, iż zwieńczenie ideologii hipisów stanowiła wolność rozumiana sensu largo. W ich systemie zasad dominował bowiem brak jakichkolwiek ograniczeń apriorycznie narzucanych przez system polityczny, kulturowy, obyczajowy itd.

Przyjęcie takiego modelu oznaczało również niezgodę na obowiązującą hierarchię społeczną czy podział ról w rodzinie, co w swoich założeniach poszło dalej i wiązało się z całkowitym odrzuceniem tradycyjnego pojmowania podstawowej jednostki społecznej. Zdegradowana przez hipisów rodzina miała zostać zastąpiona przez związki międzyludzkie budowane na zasadzie równouprawnienia, czyli – powszechną komunę. Dość częstym zjawiskiem wśród członków należących do tego ruchu była również emigracja z miast czy samodzielna uprawa ziemi na ich obrzeżach, które to miały umożliwić całkowite zerwanie z dotychczasowym systemem społecznym i trybem życia.

Negowanie zastanej rzeczywistości zostało połączone z otwarciem się członków nowego ruchu na inspiracje bardziej egzotycznych kultur, zwłaszcza tych ze Wschodu. To znaczące poszerzenie horyzontów pozostawiło swój ślad nawet w sferze religijnej, gdyż zdarzały się liczne przypadki przystąpienia hipisów do – chociażby – buddyzmu. Propagowany przez siebie status quo, oparty na wolności jako swoistej metanormie, hipisi wyrażali także w aspekcie zewnętrznym, wizualnym. Zgodnie z wyznawaną przez siebie filozofią odrzucali to, co uznawane było powszechnie za „poprawne” na rzecz pewnej „nowomody”, znajdującej się w opozycji do codziennej estetyki.

Zatem – hipisowski styl to luźne koszule, obcisłe, rozszerzane u dołu spodnie, opaski na włosach, paciorki na szyi. Warto także wskazać na to, iż do dziś subkultura hipisów kojarzy się głównie z propagowaniem narkotyków i walki na rzecz ich legalizacji.

Podobne wypracowania