Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Obyczaje szlacheckie w „Panu Tadeuszu” - opis obyczajów szlacheckich

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Epopeja autorstwa Adama Mickiewicza jest źródłem wiedzy na temat różnych dawnych zwyczajów i  obyczajów, które funkcjonowały w świecie szlachty polskiej, i które są swoistym reliktem tego dawno wymarłego świata. Dzieliły się one na te pielęgnowane w obrębie rodziny i domu na co dzień oraz te dotyczące spotkań towarzyskich, zwłaszcza w gronie męskim.

Ważna była hierarchizacja tego środowiska, gdzie największy szacunek należał się starszym, ale także kobietom. Młodzi powinni byli odnosić się ze szczególną atencją względem tych właśnie grup. Ta zasada znajdowała również odzwierciedlenie w kolejności zajmowania miejsc przy stole oraz we wspólnych wyjściach i powrotach do domu.

Posiłki charakteryzowały się usługiwaniem kobietom przez mężczyzn, dbaniem o to, by niczego im nie zabrakło. W dobrym tonie było prowadzenie ciekawych rozmów z sąsiadami, co oznaczało, że posiłek to nie tylko kwestia zaspokojenia głodu, ale przede wszystkim relacji towarzyskich oraz wymagająca zasad grzeczności wobec każdego z biesiadujących. Uczta poprzedzona jest modlitwą zabranych. Potrawy są wyłącznie pochodzenia rodzimego, a dzielą się na te przeznaczone dla kobiet i te dla mężczyzn. W „Panu Tadeuszu” znajduje się na przykład niezwykle bogaty i plastyczny opis parzenia kawy, co było wówczas procesem niezwykle złożonym, dlatego też czyniła to służąca-kawiarka, zajmująca się tylko tą czynnością. Ważnym elementem było również zażywanie przez mężczyzn tabaki, a w następstwie kichanie nią.

Dworek soplicowski jest miejscem, którego bramy stoją dawnym zwyczajem otworem dla wszystkich gości. Oznacza to, iż każdy był mile widziany przez gospodarza i zostałby zaproszony na poczęstunek i odpoczynek.

Zwyczaje związane z zaręczynami również były tu szczególne. Najpierw następuje prezentacja przyszłych małżonków, którzy następnie usługują swym poddanym. Podczas tańców, które rozpoczyna tradycyjny polonez, muzyka grana jest przez wiejską kapelę. Zabawa biesiadna trwa później przez całą noc.

Obyczaje szlacheckie dotyczyły również kwestii sejmików oraz zajazdów organizowanych przez męską część tego stanu społecznego. Na sejmikach szlachta grupowała się wokół przemawiających osób. Podczas głosowania na nowego urzędnika, marszałek sejmiku liczył głosy, a woźny ogłasza nazwisko wybranego. Ten zostaje następnie ceremonialnie mianowany na urząd. Funkcjonowało również „liberum veto”. Zajazdy natomiast były zwyczajem zajmowaniem czyjejś posiadłości jako samowolna egzekucja wyroku sądowego.

Liczne aspekty życia szlachty ujmowane były w znormalizowane procedury, których przestrzegano, by zachować ład, porządek i dziedzictwo przodków. Takie celebrowanie zwyczajnych zajęć miało odróżniać tę warstwę od warstw niższych, prostszych.

Podobne wypracowania