Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Henryk Sienkiewicz „Ogniem i mieczem” - charakterystyka Longinusa Podbipięty

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Longinus Podbipięta jest jednym z bohaterów powieści Henryka Sienkiewicza pt: ,,Ogniem i mieczem”. Bohater przyszedł na świat około roku 1603. Szczycił się herbem Zerwikaptur. Pochodził z Litwy, gdzie posiadł niemałą fortunę. Był także ostatnim męskim potomkiem rodu Podbipiętów. 

Kiedy poznajemy go w chwili rozpoczęcia powieści w 1647 roku, Podbipięta ma 45 lat. Charakterystycznym dla bohatera przedmiotem jest olbrzymi miecz krzyżacki, nazywany przezeń Zerwikapturem. Miecz ten otrzymał w spadku po przodku Stowejce, który podczas bitwy pod Grunwaldem za jednym zamachem ściął głowy trzech rycerzy złowrogiej armii. Wzorując się na swoim przodku, Longinus Podbipięta złożył Bogu przyrzeczenie, iż nie ożeni się, dopóki za jednym zamachem nie zetnie głów trzem Turkom. Bohater jest postacią pozytywną, budzącą sympatię otoczenia, do czego niewątpliwie przyczynił się wrodzony dowcip i inteligencja. Podbipięta należy do osób bardzo religijnych, szczerze oddannych i ufających Bogu. Wyraz tego dał przed pójściem na wojnę, kiedy przystąpił do spowiedzi, a rozgrzeszenie udzielił mu ksiądz Machowiecki. Bardzo często też modlił się za dusze zmarłych na polu bitwy kompanów. Cechowała go także wielka odwaga i patriotyzm, który potwierdził udając się na wojnę, dzielnie walcząc z Kozakami oraz Turkami. Nie bacząc na konsekwencje dzielnie walczył dla dobra ojczyzny, gotów był nawet ponieść śmierć ratując swój kraj przed napaścią nieprzyjaciół. 

Kiedy Longinus Podbipięta przebywa w knajpie w Czehryniu, poznaje Jana Skrzetuskiego – namiestnika chorągwi husarskiej księcia Jeremiego Wiśniowieckiego, który zabiera go do Łubniowa. Tam nasz bohater poznaje wybrankę swojego serca – Anusię Borzobohatą – Krasieńską. Nie może jednak przyjąć sakramentu małżeństwa, gdyż ciąży nad nim przysięga złożona Bogu, iż zachowa czystość dopóki, dopóty nie zetnie trzech głów za jednym zamachem. Wyrusza na wojnę, bierze udział w bitwie pod Konstantynowem, oblężeniach Zamościa i Zbaraża. Właśnie w Zbarażu dokonuje upragnionego czynu, a mianowicie ścina trzy głowy za jednym zamachem. Zachęcony sukcesem postanawia jako pierwszy przedostać się do króla Jana Kazimierza Wazy. Niestety podczas akcji ponosi śmierć. Zostaje pochowany w Zbarażu, miejscu jego wielkiej chwały w roku 1647. 

Podobne wypracowania