Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Julian Tuwim „Kwiaty polskie” - interpretacja i analiza utworu

„Kwiaty polskie” to poemat dygresyjny, opublikowany przez Juliana Tuwima w 1949 roku. Prace nad utworem poeta rozpoczął na emigracji, najpierw w Brazylii, w 1940 roku, a potem w Stanach Zjednoczonych przez kolejne trzy lata, do 1944 roku. Rozrastający się poemat nigdy właściwie nie został ukończony, Tuwim pisał go także po powrocie do kraju w 1946 roku aż do swojej śmierci siedem lat później. Wersja, jaka ukazała się drukiem, to właściwie pierwsza część utworu.

„Kwiaty polskie” liczą ponad osiem tysięcy wersów, bez wyraźnego podziału na zwrotki oraz bez rymów. Trudno mówić, by w utworze był jeden, typowy podmiot liryczny. To się zmienia, zależnie od formy przyjętej przez autora. Raz jest to typ liryki pośredniej, trzecioosobowej, wszechwiedzącej. Innym razem mamy do czynienia z liryka bezpośrednią. W tych fragmentach podmiot liryczny może być utożsamiany z autorem, bez wątpienia wypowiada jego poglądy. Pisząc „Kwiaty polskie”, Tuwim wskrzesił zapomnianą od lat formę poematu dygresyjnego. Posługiwali się nią poeci romantyczni, w Polsce wielkim mistrzem tego gatunku był Juliusz Słowacki, autor „Beniowskiego”. Poemat dygresyjny to utwór, w którym nie fabuła jest najważniejsza, ale to...

Podobne wypracowania