Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Noe - charakterystyka postaci biblijnej, życiorys

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Noe to jedna z tych postaci Starego Testamentu, która pojawia się także na kartach Koranu. Ważną rolę pełni także w tradycji judaistycznej.

Prorok ten był synem Lameka. Jeśli prześledzić dokładny jego rodowód przekazany w Biblii dowiemy się także, że jego przodkiem w dziesiątym pokoleniu był Adam.

Noe był człowiekiem prawym, sprawiedliwym, co odróżniało go od innych. Dlatego właśnie jemu Bóg powierzył zadanie zbudowania arki tak dużej, by mogły zmieścić się do niej pary wszystkich zwierząt oraz cała rodzina proroka. Jedna z legend, których wiele dotyczy Noego mówi o tym, ze jego żona nie chciała wejść do zbudowanej przez męża łodzi, co spowodowało kłótnię miedzy małżonkami. Koran donosi zaś, że żona proroka próbowała przekonać wszystkich, że jej mąż jest szalony.

W końcu jednak, kiedy wszyscy znaleźli się już bezpiecznie w łodzi, Bóg zesłał na świat potop. Historia ta powtarza się zresztą w wielu mitologiach, a ostatnio została potwierdzona także przez badania geologiczne. Deszcz, jaki Jahwe spuścił na ziemię trwał 40 dni i nocy, a kiedy wreszcie przestał padać arka długo jeszcze dryfowała, zanim wody opadły i łódź osiadła na wzgórzu Ararat.

Wtedy Noe zszedł na ląd i złożył ofiarę Bogu. Jahwe zawarł z nim przymierze, na którego znak pojawiła się na niebie tęcza. Bóg obiecał, że już nigdy nie ześle na ludzi tak potężnej katastrofy. W zamian zobowiązał jednak do przestrzegania kilku zasad, wśród których był zakaz popełniania zabójstwa, zakaz kradzieży, kazirodztwa, czczenia innych bogów, bluźnierstwa. Ortodoksyjni Żydzi uważają, że to przymierze miedzy Bogiem a ludźmi dotyczy całej ludzkości, podczas gdy to zawarte miedzy Abrahamem a Bogiem ma odnosić się jedynie do narodu wybranego.

Historia potopu to jednak nie jedyna, w której występuje Noe. Biblia opisuje także, ze prorok ten założył winnicę. Kiedyś upił się i zasnął nagi. Zauważył to jeden z jego synów - Cham, który opowiedział o tym swoim braciom - Semowi i Jafetowi. Kiedy Noe dowiedział się o tym przeklął Kanaana - syna Chama.

Od synów Noego polska szlachta próbowała wyprowadzić pochodzenie poszczególnych stanów. Według tej legendy szlachta miała pochodzić od Jafeta, chłopi od Chama a Żydzi od Sema - stąd nazwa ludu żydowskiego ludem semickim.

Biblia nic nie mówi o wspomnianej żonie proroka. Występuje ona w Koranie, gdzie nosi imię Waila. W tradycji żydowskiej natomiast jej imię to Nammah.

Jak czytamy Biblii, Noe zmarł w wieku lat dziewięciuset pięćdziesięciu, trzysta pięćdziesiąt lat po potopie.

Postać Noego to motyw często wykorzystywany w sztuce. Sięgali po niego twórcy średniowieczni, ale też Michał Anioł, Rafaello, Uccello czy Poussin.

Podobne wypracowania