Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Francesco Petrarca „Sonety do Laury” - sonet 267. – interpretacja i analiza utowru

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Utwór należy do drugiej części cyklu sonetów Petrarki – „Wierszy ku czci Laury umarłej”. W tetrastychach obecny jest układ rymów krzyżowych abab, natomiast w tercynach układ cdc. Sonet jest apostrofą do przymiotów zmarłej kobiety.

Podmiot liryczny w pierwszym tetrastychu swe wypowiedzi kierowane do oczu, ciała, mowy Laury formułuje w wykrzyknienia i za pomocą epitetów określa swój do nich stosunek. Obok pochwały kierowanej do oczu umiłowanej, pojawia się ładunek żalu, że zasnęła snem wiecznym. Dla „ja” lirycznego jej osoba była tak wspaniała, że nawet jego natchniona uczuciem poezja jest zbyt marna, by to ukazać. Słowa, które wypowiadała były w stanie dokonać cudownej przemiany ludzi, którzy przy niej stawali się lepsi, doskonalsi, mężniejsi. Podmiot idealizuje tę, którą kochał.

W kolejnej strofie przeplatają się wersy mówiące o walorach Laury, ujęte w epitety, i o emocjach, jakie wywołało w podmiocie jej odejście. Jej usta, które kusiły pięknem uśmiechu, były zdolne do odtrącania mężczyzny, ale i flirtów czy zgadzania się na bliskość. Myśl o tym wywołuje w „ja” lirycznym poczucie tak wielkiej straty, że nie widzi on dalszego sensu w życiu...

Podobne wypracowania