Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Stefan Banach - biografia, życiorys

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Stefan Banach urodził się 30 marca 1892 roku w Krakowie. Katarzyna Banach, matka uczonego, nie miała męża. Nie chciała samotnie wychowywać syna. Oddała go zatem Franciszce Płowej, która zajęła się chłopcem.

Młody Stanisław ukończył szkołę ludową, a następnie rozpoczął naukę w IV Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Krakowie. Kiedy w roku 1910 zdał egzamin maturalny, rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po roku wyjechał do Lwowa, gdzie uczył się na Politechnice Lwowskiej. Po wybuchu I wojny światowej Banach powrócił do rodzinnego miasta – Krakowa. W tym czasie spotkał H. Steinhausa, który zaprosił matematyka na swój wykład habilitacyjny.

Po wojnie Banach został członkiem Polskiego Towarzystwa Matematycznego. Rozpoczął również współpracę ze Steinhausem, która trwała przez wiele lat. W roku 1919 napisali razem pracę „O zbieżności w przeciętnej szeregu Fouriera”. Rok później uczony kolejny raz wyjechał do Lwowa. Tam pełnił funkcję asystenta profesora Antoniego Łomnickiego. W tym samym roku (1920) ukończył pracę pt.: „O operacjach na zbiorach abstrakcyjnych i ich zastosowaniach do równań całkowych”. Okazało się, że dzięki tej pracy uzyskał tytuł doktora. Jego kariera naukowa nabierała tempa. Dwa lata później otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego i objął kierownictwo Katedry Matematyki na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W roku 1924, przy udziale Alfreda Tarskiego, powstała kolejna praca pt.: „O rozkładzie zbiorów punktów na części odpowiednio przystające”. W tym samym roku Banach wyjechał do Francji na rządowe stypendium. Trzy lata później, w roku 1927, matematyk otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. Oprócz prac naukowych, Stefan Banach podjął się również pisania podręczników dla szkół średnich i studentów. Podczas tego przedsięwzięcia współpracował z Włodzimierzem Stożkiem oraz Wacławem Sierpińskim.

W roku 1929 Banach wznowił współpracę ze Steinhausem i wspólnie założyli czasopismo „Studia Mathematica”. W tym czasie napisał również „Teorię operacyj”, która stała się jedną z najważniejszych publikacji w dziedzinie matematyki.

Banach był uczonym bardzo poważanym i cenionym w świecie nauki. W roku 1936 zaproszono go na Międzynarodowy Kongres Matematyczny, który odbywał się w Oslo. Matematyk wygłosił na nim odczyt pt. „Teoria operacji i jej znaczenie w analizie”. Trzy lata później otrzymał Nagrodę Polskiej Akademii Umiejętności i został prezesem Polskiego Towarzystwa Matematycznego.

Kiedy 22 września 1939 do Lwowa wkroczyły wojska sowieckie, Uniwersytet Jana Kazimierza został przekształcony w Ukraiński Państwowy Uniwersytet im. Iwana Franki. Banach został poproszony o wykładanie na owej uczelni. Do roku 1941 pełnił funkcję dziekana Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego. Od roku 1939 Banach brał udział w sympozjach i spotkaniach z rosyjskimi uczonymi w Moskwie.

W roku 1941 do Lwowa weszły wojska niemieckie, Banach stracił swoją posadę na uniwersytecie. Podjął pracę w Instytucie Badań nad Durem Plamistym i Wirusami – jako karmiciel wszy. Zajęciem tym mężczyzna parał się do roku 1944. 27 lipca tegoż roku do Lwowa wkroczyły sowieckie wojska. Matematyk porzucił liche zajęcie w instytucie i powrócił na uniwersytet jako dziekan Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego. W tym okresie działał również w Komitecie Antyfaszystowskim.

Od jakiegoś czasu Stefan Banach chorował na raka płuc. Mimo złego stanu zdrowia, starał się jak najlepiej wypełniać swoje obowiązki. Zmarł 31 sierpnia 1945 roku we Lwowie.

Podobne wypracowania