Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Daniel Naborowski „Marność” - analiza i interpretacja wiersza

Po renesansowym skupieniu się na ideale harmonii i spokoju, epoka baroku przyniosła refleksję na temat nietrwałości rzeczy, koncentrując się jednocześnie na poszukiwaniu wartości, które przezwyciężałyby upływ czasu. Poezja tej epoki nie afirmuje zatem cudowności życia, gdyż uważa je za wartość złudną oraz znikomą, jej bohaterem staje się człowiek uwikłany w wybory między ziemskimi rozkoszami, a chwałą życia wiecznego i nieustannie mierzący się z własnymi słabościami.

Nie inaczej przedstawia się rzecz z wierszem Daniela Naborowskiego pt. „Marność”, wpisującym się - jak sugeruje sam tytuł - w konwencję epoki. Istotnie, już na wstępie podmiot liryczny daje obraz świata, hołdującego „marności”:
„To na wieki nie minie,
Że marna marność słynie.”
Słowa te wskazują, że ludzkie upodobanie do „marności” to nie kwestia konkretnego okresu w dziejach świata, ale rzecz wpisana w ludzką naturę. Dla podmiotu lirycznego jest to rzecz na tyle oczywista, że ujmuje ją w formułę aforyzmu, złotej myśli.

Po pierwszej części wiersza, ukazującej przyziemne skłonności ludzkie, spodziewamy się grzmiącej krytyki pod ich adresem lub choćby silnego ostrzeżenia przed konsekwencjami niemoralnego działania. Podmiot liryczny nie...

Podobne wypracowania