Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Żdanowszczyzna - przebieg i skutki

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Żdanowszczyzna to określenie na radziecką politykę wobec kultury, zarówno wobec Związku Radzieckiego, jak i krajów satelickich ZSRR. Rozpoczęła się po drugiej wojnie światowej i polegała na agresywnym propagowaniu socrealizmu, jako jedynego zgodnego z normami kierunku. Tępiono znanych przedstawicieli sztuki (wystarczy za przykład dać sławnego kompozytora Sergiusza Prokofiewa, czy reżyserów jak Siergiej Eisenstein i Wsiewołod Pudowkin ), wciąż pisano o spiskach i działaniu jednego czy drugiego obywatela na rzecz obcych mocarstw. Posługiwano się polityką strachu i terroru. Żdanowszczyzna opierała się o poglądy Andrieja Żdanowa (żyjącego w latach 1896 - 1948, który w roku 1946 przystąpił do intensywnego działania, polegającego na niszczeniu wszelkich wpływów zachodnich i wzmacniania ideologii partyjnej), kult Stalina i przeświadczenie o byciu najlepszym wśród wszystkich słowiańskich narodów. Odbicie swoje znalazło to jednocześnie w brutalnym nacjonalizmie i propagandzie antysyjonistycznej (za argument podawano kosmopolityzm Żydów,  co wiązało się z brakiem własnej państwowości, a miało oznaczać ogromną podatność na obce wpływy), która niejednokrotnie przeradzała się w akty mordu.

Więzienia rosyjskie zapełniały się literatami. W państwach zależnych od ZSRR kroki szły jednak i dalej - zarówno na Białorusi, jak i Ukrainie miejsce rodzimych języków zastępowano językiem rosyjskim. Starano się wprowadzić pełną rusyfikację. W momencie oporu ludności (zarówno zwykłych mieszkańców, jak i urzędników) robiono manewr przesiedlania ludności z ZSRR na tereny, które nie chciały ulec polityce moskiewskiej. Osiedlano całe rodziny - począwszy od robotników, aż po wysokich funkcjonariuszy aparatu władzy.

Skutkiem żdanowszczyzny było podporządkowanie kultury i sztuki wymogom partyjnym, oparcie się o ostrą cenzurę, a jednocześnie zasianie w umysłach ludzi poczucia strachu i niepewności. Żdanowszczyzna jest dobrym przykładem na to, jak totalitaryzm funkcjonuje w praktyce. W odniesieniu do kościoła prawosławnego zastosowano podobny patent - w tym przypadku jednak podejmowano z nim współpracę (ograniczoną i polegającą w dużej mierze na łagodzeniu represji), pod warunkiem, że cerkiew prawosławna będzie zwalczała inne religie. Miało służyć to pożądanej tak bardzo unifikacji. Dla państw podległych od ZSRR żdanowszczyzna oznaczała rusyfikację.

Podobne wypracowania