Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Obraz Boga w poezji Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego - opracowanie

poezja metafizyczna, Mikołaj Sęp-Szarzyński, Vanitas, Philippe de Champaigne

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Mikołaj Sęp–Szarzyński jako poeta metafizyczny sporo miejsca w swojej twórczości poświęcał Bogu, w którym upatrywał jedyną stałą wartość. Poeta nie skupiał się w tak dużym stopniu jak jego kontynuatorzy na miłosnym aspekcie życia, częściej zajmowały go rozważania na temat moralności. Nie znaczy to jednak, iż uciechy ziemskie wcale nie były obecne w jego wierszach, ale pojawiając się, tworzyły opozycję dla przedstawiania prawdziwych wartości życia, choć znane są także erotyki przypisywane Sępowi-Szarzyńskiemu, np. „Kolęda do Zosie” czy „Fraszka do Zosie”. Niewątpliwie jednak to Bóg w tematyce wierszy prekursora baroku w Polsce wysuwa się na plan pierwszy.

W sonecie II pt.: „Na one słowa Jopowe: Homo natus de muliere, brevi vivens tempore etc.” Bóg jawi się jako nieskończone miłosierdzie, którego człowiek nie jest w stanie pojąć.

W pierwszej strofie, podmiot liryczny ocenia kondycję ludzką jako godną pożałowania i pogardy. Żadna część życia nie jest bardziej radosna od pozostałych: poczęcie wiąże się ze wstydem, poród z bólem, życie upływa w cierpieniu i strachu, a śmierć przychodzi niespodziewanie i zdmuchuje życie ludzkie jak pyłek.

Dalej podmiot liryczny zastanawia...

Podobne wypracowania