Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Juliusz Słowacki „Smutno mi, Boże” - interpretacja i analiza wiersza

Hymn Juliusza Słowackiego zatytułowany „Smutno mi, Boże” jest wyrazem tęsknoty podmiotu lirycznego za krajem ojczystym. Utwór utrzymany jest w przygnębiającym nastroju, podkreślanym przez powtarzanie słów zawartych w tytule. Można go odczytać jako skargę polskiego emigranta zmuszonego opuścić swoją ojczyznę, ale też - w szerszym kontekście - jako wyraz niezgody człowieka na istniejący porządek świata.

Podmiot liryczny wypowiada się w  pierwszej osobie liczby pojedynczej, wiersz ma więc charakter osobistego wyznania. Jednocześnie poeta nadał mu formę hymnu, a więc gatunku niesprzyjającemu lirycznym wyznaniom, którego podniosły charakter służył raczej do opiewania bohaterów lub wyrażania zbiorowej, uroczystej modlitwy. Słowacki jest bliski tej drugiej tradycji, choć jego modlitwa ma zdecydowanie osobisty ton. Każdy wers kończy zwrotem do Boga. Te słowa, powtarzające się niczym refren, służą uwypukleniu melodii tekstu i zwielokrotnieniu poczucia smutku i nostalgii.

Bóg obecny na przestrzeni całego utworu jest z jednej strony hojnym Stwórcą doskonałego dzieła, z drugiej zaś sędzią ludzkich losów. W pierwszej strofie poeta wyraża zachwyt dla dzieła stworzenia: „Dla mnie na zachodzie/ Rozlałeś tęczę...

Podobne wypracowania