Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Julian Tuwim „Strofy o późnym lecie” - środki stylistyczne i ich funkcja w utworze

W wierszu Tuwima „Strofy o późnym lecie” poeta opisuje piękno momentu przejścia późnego lata w jesień. Niemal każda z dwunastu czterowersowych strof posiada elementy typowe zarówno dla jednej, jak i drugiej pory roku. Sama tematyka wiersza zakłada ujęcie świata w ruchu, a więc jego dynamizację. Wyraźna wydaje się również atmosfera pewnej cykliczności, dająca poczucie swojskości i bezpieczeństwa.

Tuwim stosuje także personifikację, czyli przedstawienie zjawisk natury oraz zwierząt o nacechowaniu ludzkim. Przykładem na to jest opis siana („Siano suche i miodne / Wiatrem nad łąką stoi. / Wetchnie, wonią powieje / I znów się uspokoi”) czy też lata, które „już nie wytrzyma” i zaraz „rozsadzi korki” butelek, w które zostało rozlane (to także piękna metafora lata jako szlachetnego wina).

Obecne są w wierszu także liczne porównania, takie jak: „obłoki leżą w stawie, / jak płatki w szklance wody”, „pełno jak w cebrze wina”. Również bogactwo epitetów wzmaga wrażenie piękna opisywanych pór roku, odnosząc się zwłaszcza do ich barw („Winna, jabłeczna pora, / Czerwienna, trawiasta, liściasta”).

Poeta stosuje w...

Podobne wypracowania