Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Daniel Naborowski „Krótkość żywota” - interpretacja i analiza wiersza

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Wiersz Daniela Naborowskiego „Krótkość żywota” jest jednym z najbardziej przejmujących świadectw baroku, epoki skoncentrowanej na przemijaniu i nietrwałości spraw doczesnych.

Dwunastowersowy epigramat, przepojony atmosferą smutku i pesymizmu, nawiązuje do popularnej w baroku tematyki wanitatywnej, a więc skupionej na ulotności i efemeryczności życia doczesnego. Rymy są dokładne, sąsiadujące. Występują tu przerzutnie („Między śmiercią, rodzeniem byt nasz ledwie może/ Nazwan być czwartą częścią mgnienia”), oksymorony („kolebka grobem”), wyliczenia („Dźwięk, cień, dym, wiatr, błysk, głos, punkt”) oraz zdania eliptyczne („…- żywot ludzki słynie”).

Autor, w apostrofie skierowanej bezpośrednio do czytelnika, zwraca uwagę na fakt, iż egzystencja człowieka nie jest stałym elementem wszechświata, że przeminie on szybciej, niż zdoła się on zorientować: „Był przodek, byłeś ty sam, potomek się rodzi.”

Podmiot liryczny mówiąc „byłeś ty sam”, sugeruje, że upływ czasu jest nieunikniony, a każda sekunda przybliża nas do śmierci. Powyższy przykład popiera innym: „Wtenczas, kiedy ty myślisz, jużeś był niebożę.” Oznajmia nam więc, iż nigdy nie będziemy w stanie...

Podobne wypracowania