Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Kultura chrześcijańska - opracowanie i rozwinięcie tematu

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Kultura jest wytworem człowieka, który w swej dynamicznej naturze dążył do ciągłego doskonalenia siebie oraz swego otoczenia. Świat kultury tworzą wszystkie jego wytwory, będące rezultatem jego jednostkowego oraz społecznego działania.  

Kultura chrześcijańska jest syntezą kultury religijnej, biblijnej oraz antycznej. Według niej początkiem wszystkiego jest Bóg jako samoistny byt, Absolut, Jahwe, czyli „ten, który jest”. Świat istnieje dzięki aktowi stworzenia, który trwa nadal. Jedynym bytem, który musi bezwzględnie trwać jest Bóg.

Najbardziej doniosłym fragmentem Pisma Świętego jest ten pochodzący z Księgi Rodzaju, o stworzeniu człowieka na obraz i podobieństwo Boga oraz postawienie go ponad wszystkimi stworzeniami. Między Bogiem i człowiekiem dokonuje się szczególne zjednoczenie na mocy „daru”, czyli „łaski”, która czyni człowieka „uczestnikiem” Bożej natury. 

Fakt i przyjęcie przez wiarę faktu wcielenia zmienił zasadniczo i tak już wyjątkową nadprzyrodzoną pozycję człowieka. Bo to człowiek w Jezusie Chrystusie na mocy zjednoczenia osobowego jest Bogiem. Wszelkie działanie Jezusa, czyli narodzenie, nauczanie, męka, śmierć i zmartwychwstanie jest związane z osobą Syna Bożego, a  czynności Chrystusa są czynnościami samego Boga.

Boże działanie zarówno stwórcze, jak i zbawcze stało się w życiu Kościoła i ludzi, którzy przyjęli chrzest podstawą humanizmu chrześcijańskiego górującego nad innymi kulturami religijnymi i racjonalnymi.

Najważniejszym elementem w człowieku jest jego nieśmiertelna dusza.  Śmierć jako

zwieńczenie osobowego życia jest ostatecznym umocnieniem swojej osobowej indywidualności i uwolnieniem się od praw przemiennej materii. Gdy w momencie śmierci zostanie całkowicie odrzucona materia ciała, wtedy sama dusza istniejąc w sobie, wieńczy w momencie „przejścia” całe swe życie osobowe. Śmierć to zwieńczenie osobowego życia. Nie jest stanem rozpłynięcia się podmiotu ani „zatraceniem się” w Absolucie, ale ostatecznym umocnieniem swojej osobowej indywidualności i uwolnieniem się od praw przemiennej materii.

Podobne wypracowania