Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Nacjonalizm - Narodowy radykalizm - przykłady, charakterystyka, poglądy. Narodowy radykalizm w Polsce

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Różne są formy i odmiany nacjonalizmu. Jego skrajny odłam tworzy narodowy radykalizm. Wyłonił się on z nurtu głównego w latach 30. XX wieku, głównie na skutek zarzutów zbyt małej radykalizacji środowisk nacjonalistycznych. Większość haseł nacjonalistycznych została zachowana przez narodowych radykalistów. Tak więc za najwyższe dobro i formę życia społecznego uznawano naród – interes narodowy stawiano ponad interesem jednostkowym, a służba dla ojczyzny była podstawowym obowiązkiem obywateli. Do wartości cieszących się szczególnie dużym szacunkiem przez nacjonalistów należą m.in. tradycja, język, religia, historia i kultura. O tym, że dany naród funkcjonuje, decyduje fakt, iż jego społeczność ma silne poczucie świadomości narodowej, odwołuje się do wspólnej tradycji, pochodzenia i dziejów.

Narodowy radykalizm jest nurtem silnie występującym przeciw komunizmowi i kapitalizmowi. Przeciwstawiał się zasadzie internacjonalizmu, jak i systemowi kapitalistycznemu, gdyż ich forma organizacji zakładała rozbicie jedności narodowej, zaś dla narodowych radykałów najważniejszym elementem było silne poczucie więzi, wspólnoty. Kolejnym systemem politycznym, z założeniami którego polemizowano, była demokracja.

Pewne ugrupowania i wspólnoty odwołujące się do haseł narodowego radykalizmu występowały w wielu państwach europejskich okresu międzywojnia, jednak ruch ten zasadniczo utożsamiany jest z działalnością na polskim gruncie. Polski ruch narodowo-radykalny wyodrębnił się z Narodowej Demokracji, na czele której stał Roman Dmowski. W ramach tej ostatniej powstała organizacja skupiająca bardziej radykalnych działaczy Endecji, którzy głosili hasła radykalizacji w walce z obozem sanacyjnym. Sam Dmowski był temu przeciwny, jednak część z działaczy ND poparła takie postulaty i przyłączyła się do świeżo utworzonego Obozu Narodowo-Radykalnego. Wśród jego przedstawicieli znaleźli się m.in. Jan Mosdorf, Bolesław Piasecki i Henryk Rossman.

Partia ta legalnie istniała zaledwie przez dwa miesiące, po czym przeszła do struktur podziemnych. Wkrótce nastąpiły podziały i w jej łonie. Wyodrębniły się dwa zasadnicze ruchy: Obóz Narodowo-Radykalny „ABC” oraz Ruch Narodowo-Radykalny „Falanga” (założony w 1935 roku przez Piaseckiego). Częściowo działacze tych organizacji odwoływali się do tradycji hiszpańskiej Falangi i oddziałów Mussoliniego, natomiast potępiały nazizm, gdyż obawiano się hitlerowskiego ekspansjonizmu. W dziedzinie gospodarki ostro występowano przeciw kapitalizmowi, a za wzór wzięto włoski korporacjonizm (doktryna społeczno-ekonomiczna pragnąca zorganizować społeczeństwo na zasadzie pewnych korporacji, tj. „stanów zawodowych” wyraźnie zhierarchizowanych, w których panuje porządek i ład). Ważnym aspektem narodowego radykalizmu było odwoływanie się do religii katolickiej jako jednego z fundamentów narodu polskiego.

Obóz Narodowo-Radykalny „ABC” formułował ponadto koncepcję stworzenia federacji państw słowiańskich. Obejmowałaby ona wszystkie państwa rozciągnięte między trzema morzami: Adriatyckim, Bałtyckim i Czarnym. Obywatele tego państwa mieli przejść proces polonizacji. Narodowi radykałowie opierali swoje poglądy między innymi na zwalczaniu mniejszości (przy tym nie możemy mówić o rasizmie w tym wypadku), w szczególności żydowskiej, które uważano za szkodzące narodowi polskiemu. Ruch narodowo-radykalny kontynuował również działalność podczas II wojny światowej, założono różnego typu konspiracyjne organizacje, takie jak Konfederacja Narodu, Związek Jaszczurczy oraz, najważniejsze, Narodowe Siły Zbrojne. Wielu z działaczy ONR zginęło z rąk hitlerowców (np. Jan Mosdorf został zamordowany w Auschwitz).

Obecnie istnieje spora liczba organizacji nacjonalistycznych odwołujących się do tradycji narodowych radykalistów, wśród nich Obóz Narodowo-Radykalny i Obóz Wielkiej Polski. Swoje poglądy manifestują przede wszystkim poprzez organizowanie różnego typu wieców, pochodów czy obchodów wydarzeń historycznych oraz działalność na forach i stronach internetowych. Tworzą swoje placówki na terenie całej Polski.

Podobne wypracowania