Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Wojna Napoleona z Austrią w 1809 roku

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Wraz z przejęciem władzy we Francji przez Napoleona Bonaparte 9 listopada 1799 roku, Europa stanęła na skraju nowego czasookresu, w którym przez Stary Kontynent miały przetoczyć się wojska francuskie, prowadząc liczne działania wojenne. Naprzeciw armii cesarza miały stanąć m.in. wojska austriackie - państwa, które już od dłuższego czasu stało w opozycji do Francji, niejednokrotnie zawiązując przeciw niej koalicje. Jedna z takich koalicji zawiązała się po francuskich niepowodzeniach na półwyspie iberyjskim, wówczas to Austria sprzymierzyła się z Francją, zakładając tzw. „V koalicję”.

Nowe działania wojenne rozpoczęły się wraz z nastaniem kwietnia 1809 roku. Wówczas to wojska austriackie zaatakowały jednocześnie w kilku miejscach, ruszając na Bawarię, Saksonię, Italię oraz Księstwo Warszawskie. Napoleon został w ten sposób zmuszony do ściągnięcia części swych wojsk stacjonujących na terenie Hiszpanii i przeniesienia ich na tereny Niemiec, by wesprzeć działające tam wojska francuskie. Wkrótce wsparty przez wojska Związku Reńskiego zdołał powstrzymać ofensywę austriacką na terenie Bawarii, a już 12 maja zdołał zająć Wiedeń. Kolejne walki - pod Aspern oraz Essling nad Dunajem - nie przyniosły dla Napoleona pożądanych rozstrzygnięć, zakończyły się niepowodzeniem, co opóźniło rozprawienie się z Austriakami pod Wagram dopiero 6 lipca. W tym samym czasie, wojska austriackie doznawały porażek i na innych odcinkach frontu. Bunty, które wybuchały na terenie Niemiec i Tyrolu (m.in. powstanie górali, czy też działania dywersyjne prowadzone przez władcę Brunszwiku) były powoli pacyfikowane przez Bonapartego i jego sojuszników.

Sojusznicy Napoleona byli aktywni i na innych frontach tej wojny. Pasierb Napoleona, wicekról Italii, niejaki Eugeniusz de Beauharnais (mimo początkowych niepowodzeń) zdołał zwyciężyć nad Austriakami w północnych Włoszech, co pozwoliło mu wkrótce wesprzeć Bonapartego nad Dunajem. Bardzo aktywni byli również Polacy pod wodzą księcia Józefa Poniatowskiego. Jego wojska co prawda oddały armii austriackiej Warszawę, jednakże podjęły one udaną ofensywę na terenie Galicji. Udało się im zająć wiele miast, w tym m.in. Kraków. Wśród sojuszników francuskiego cesarza można również odnaleźć korpus rosyjski, jednakże warto wspomnieć, iż jego działania miały charakter pasywny.

Mimo początkowych powodzeń Austrii, mimo wsparcia jej przez powstanie górali, czy też działania dywersyjne władcy Brunszwiku, ostatecznie kraj ten zaczął doznawać coraz liczniejszych i coraz to poważniejszych porażek, które zbliżały go do ostatecznej przegranej. Stąd też Austria wkrótce wystąpiła z prośbą o rozejm, a już 14 października 1809 roku zgodziła się na podpisanie traktatu pokojowego w Schönbrunn, znajdującym się pod Wiedniem.

W wyniku podpisania wspomnianego pokoju, Austria utraciła w ostatecznym rozrachunku swoje prowincje nad Adriatykiem, ale i prowincje Salzburg oraz Inn na rzecz Bawarii. Odebrano jej również polskie ziemie pochodzące z trzeciego zaboru z roku 1795, które to zresztą włączono w ramach granic Księstwa Warszawskiego. W wojnie tej zyskała również Rosja, której przypadł w ostateczności okręg Tarnopola.

Wraz z nastaniem grudnia 1809 roku, Napoleon pragnął zacieśnić sojusz z carską Rosją. W związku z tym rozwiódł się ze swoją pierwszą żoną - Józefiną - i zaproponował władcy Rosji Aleksandrowi I, by ten oddał mu rękę swojej młodszej siostry, Anny. Car jednak odmówił, a jako pretekst posłużył mu zbyt młody wiek francuskiego cesarza. To ostatecznie skierowało Napoleona ku córce cesarza austriackiego. Ostatecznie ona właśnie, Maria Luiza, została wybranką serca Napoleona Bonaparte.

Podobne wypracowania