Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
unikalne i sprawdzone wypracowania

Julian Tuwim „Dwa wiatry” - interpretacja i analiza wiersza

JUŻ 9902 WYPRACOWANIA W BAZIE!

Wiersz Juliana Tuwima „Dwa wiatry” to bardzo charakterystyczny dla poety opis piękna przyrody. W utworze możemy wyróżnić rymy parzyste w klauzulach (aabb) oraz wewnątrz wersów.

Wiersz personifikuje dwa wiatry, nadając im charakteru istot ludzkich, obdarzonych intelektem oraz wolną wolą. Jeden z nich wieje w polu, drugi natomiast w sadzie. Oba z całą pewnością czerpią wiele przyjemności z igrania pośród gałęzi drzew i pomiędzy źdźbłami traw.

Poeta zastosował wiele czasowników, następujących bezpośrednio po sobie („Fiknął kozła, plackiem spadł, / Skoczył, zawiał, zaszybował, / Świdrem w górę zakołował”). Wzmaga to wrażenie wielkiej dynamiki opisywanego zjawiska oraz szybkości, z jaką wiatr figluje w powietrzu. Użyte w utworze określenia, epitety itp. są również bardzo lakoniczne i lekkie; dobór słów przez poetę jest mistrzowski i genialnie obrazuje charakter wesołego wiatru.

Wiatrom – pędziwiatrom przeciwstawiony jest w wierszu cichy sad, stanowiący kontrast, który jeszcze mocniej podkreśla jego dynamikę. Sad jest senny i spokojny, wiatr początkowo tylko „cichutko i leciutko liście pieścił i szeleścił”, lecz wszystko zmienia się w momencie, kiedy wpada...

Podobne wypracowania